Si kontrollon agjenti antifoam shkumën në ndërfaqe

Një agjent antifoqësues funksionon vetëm nëse lëngu nuk e pranon plotësisht. Kjo tingëllon e kundërt derisa të shikosh një film shkumë në vend të një kanaçe të përfunduar. Unë i gjykoj këto produkte nga një vend i vetëm: muri i hollë midis dy flluskave. Nëse shtesa mbetet e tretur në masën kryesore, ajo kurrë nuk arrin atë mur. Nëse refuzohet me forcë, ajo formon pika të vogla dhe lë kratera. Klasat e dobishme jetojnë në shiritin e ngushtë midis atyre dy dështimeve.

Shkuma zgjat sepse surfaktantët grumbullohen në ndërfaqen ajër–ujë dhe e mbajnë filmën elastike. Ajri vazhdon të arrijë nga një disk shpërndarës, një pompë, një pistoletë spërkatjeje ose një pellg aerimi. Pika antifoam duhet të hyjë në atë film, të përhapet mbi të dhe të lërë një urë të dobët që lëngu të kullojë dhe flluska të shembet. Hyrja dhe përhapja kërkojnë një tension sipërfaqësor më të ulët se ai i lëngut që krijon shkumë dhe tregojnë tretshmëri të dobët në të. Kjo është e gjithë truku. Polidimetilsiloksani ka tension sipërfaqësor rreth 20 mN/m ndaj ujit, kur ky i fundit ka 72 mN/m, kështu që ai përhapet me vështirësi. Silika hidrofobike në shumë emulione pastaj vepron si një gjilpërë dhe përfundon çarjen. Reduktuesi i shkumës me vaj mineral me grimca hidrofobike bën një version më të ngadaltë të të njëjtës punë. Llojet polieterike shpesh presin temperaturën: qëndrojnë më të qeta kur janë të ftohta, humbasin tretshmërinë pranë pikës së tyre të reve, dhe vetëm atëherë zënë ndërfaqen.

Kupat e laboratorit e fshehin këtë. Një test tundjeje shpërblen rrëzimin e shpejtë. Një linjë qarkulluese shpërblen pikën që ende ekziston pas prerjes, nxehtësisë dhe një dite pompimi. Shumë emulsifikues e bën antifoamin “të mirë” në formulë dhe të padobishëm mbi flluskë. Shumë pak, ose silikoni i gabuar, dhe veshja e tharë tregon efekte "fish-eye", një mjegull yndyrore, ose një riveshje që nuk lag. Kam ndjekur të dy defektet në të njëjtën javë me të njëjtin sistem rezine. Doza pothuajse nuk ndryshoi. Kompatibiliteti ndryshoi.

Prandaj ndava shtesën në veshjet me bazë uji. Një pjesë shkon në mullirin e bluarjes sepse ai fut ajrin dhe gjithashtu bluan një pikë të trashë në diçka me të cilën filmi mund të përballojë. Pjesa tjetër shkon në letdown për të kapur mikro-flluskat që shfaqen vetëm kur viskoziteti fillon të rritet. Një dozë e vonë duket efikase në letër. Ajo lë flluska të vogla të kyçura në një film vendosës. Uji i procesit është e njëjta ide me njësi të ndryshme: disa dhjetëra ppm të qëndrueshme zakonisht janë më të mira se një derdhje paniku në një tank me shkumë.

Kur qëndrueshmëria vdes pas një ore qarkullimi, unë nuk e rris së pari normën e trajtimit. Pyeta nëse hidrofobi u prerë në përputhshmëri, nëse pH-ja shkatërroi emulsioni, apo nëse grada u ndërtua vetëm për të vrarë shkumën e sipërfaqes dhe jo mikro-shkumën që noton në masën kryesore. Rritja e dozës në një gradë që tashmë është tretur është mënyra për të blerë defekte të sipërfaqes dhe për të ruajtur shkumën.

Pra, pyetja teknike nuk është “cili antifoam është më i fortë”. Por nëse pika mund të qëndrojë pak e padëshiruar mjaftueshëm gjatë për të vazhduar gjetjen e filmës. Kjo dritare është e ngushtë. Nëse e humbni në njërën anë apo në tjetrën, rezervuari duket sërish i ngarkuar, ose filmi duket i thyer.